• Αρχιερείς
  • Διατελέσαντες Κληρικοί
  • Αγιογράφος
  • Ευεργέτες-Δωρητές
Αρχιερείς που υπηρέτησαν στον Ιερό Ναό
Κληρικοί που υπηρέτησαν στον Ιερό Ναό
Ο ζωγράφος-αγιογράφος Κωνσταντίνος Αρτέμης (1878-1972) Περισσότερα
Κυριότεροι ευεργέτες-δωρητές του Ι. Ναού Περισσότερα

Λίγα λόγια για το Ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ – ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ

Ακούσαμε σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί την παραβολή της θεραπείας των δέκα λεπρών ανθρώπων. Στην παραβολή αυτή θίγεται άμεσα και χωρίς περιστροφή από τον Κύριο το θέμα της ευγνωμοσύνης μας προς τον Θεό.

Η διήγηση περιγράφει το γεγονός της θεραπείας δέκα λεπρών ανθρώπων κάπου σε ένα χωριό της αγίας γης. Ζούσαν εκεί δέκα άνθρωποι, οι οποίοι λόγω της βαριάς τους ασθένειας, ήταν απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Σε κάποια στιγμή, άκουσαν, πως από την περιοχή τους περνούσε ο Χριστός. Από τα νέα που κυκλοφορούσαν ήξεραν πως ο Χριστός είναι κάποιος προφήτης με εξαιρετικές ιδιότητες.

Βγήκαν λοιπόν και αυτοί στον δρόμο με την πίστη πως θα θεραπευόντουσαν. Από μακριά του φώναξαν «Κύριε, ελέησέ μας». Ο Χριστός, όχι αμέσως, αλλά έμμεσα τους είπε να πάνε στους ιερείς των Ιουδαίων γιατί από τον Μωσαϊκό νόμο προβλεπόταν οι ιερείς να πιστοποιούν την υγεία ή την ασθένεια των ανθρώπων.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να παρατηρήσουμε την πίστη που επέδειξαν οι δέκα λεπροί, καθώς έπραξαν αμέσως όπως τους είπε ο Κύριος και δεν αμφισβήτησαν το γεγονός, πως αν πήγαιναν στους ιερείς πράγματι θα θεραπευόντουσαν.

Ενώ όμως πήγαιναν για να συναντήσουν τους ιερείς, στον δρόμο θεραπεύτηκαν. Και τι έγινε τότε; Οι εννέα απαλλαγμένοι από την βαριά νόσο τους έφυγαν αμέσως, ο καθένας προς τον προορισμό του και μόνο ένας γύρισε πίσω για να ευχαριστήσει τον Κύριο.

Μόλις τον αντίκρισε ο Κύριος, φέρθηκε ανθρώπινα, θα μπορούσαμε να πούμε, εκφράζοντας ένα παράπονο. Είπε ο Κύριος: «Εγώ, δέκα θεράπευσα; Που είναι οι άλλοι εννέα;». Τα λόγια του Κυρίου, όχι όσον αφορά το θείο κήρυγμα, αλλά όσον αφορά τους διαλόγους στα πλαίσια της καθημερινής, κοινωνικής ζωής, σε όλο το Ευαγγέλιο, είναι πάντοτε αφοπλιστικά χωρίς να επιδέχονται οποιαδήποτε αφαίρεση ή προσθήκη.

«Μόλις πριν από λίγο» λέει, «θεράπευσα δέκα ανθρώπους. Εδώ ήρθε μόνο ο ένας. Που είναι οι άλλοι;». Το παράπονο αυτό του Κυρίου αντηχεί μέχρι τις ημέρες μας. Που είναι οι υπόλοιποι εκκλησιαζόμενοι σήμερα; Που βρίσκονται; Γιατί δεν έρχονται να αποδώσουν δόξα τιμή και προσκύνηση στον αληθινό Θεό; Που είναι να ευχαριστήσουν τον Θεό για την υγεία τους, για την πνοή τους, για την οικογένειά τους, για τα παιδιά τους για την αγάπη τους; Που είναι οι άλλοι;

Αλλά και για εμάς που βρισκόμαστε μέσα στον οίκο του επουράνιου Πατέρα, ρωτάει και για εμάς; Που είναι η εμπιστοσύνη μας, όταν ενώ ερχόμαστε ενώπιον του θρόνου του της μεγαλοσύνης του Θεού, στον Ιερό δηλαδή Ναό, φεύγοντας από εδώ μέσα, μας κατατρέχουν, μας καταποντίζουν και μας οδηγούν σε αδιέξοδο οι μέριμνες και οι φροντίδες του κόσμου; Που είναι η εμπιστοσύνη μας στην απόλυτη παντοδυναμία του Θεού; Που είναι η πίστη μας στην πρόνοιά Του;

Στην παραβολή που ακούσαμε μόνο ένας ανταποκρίθηκε στην υποχρέωση του. Στην υποχρέωση που είχε μετά από μία ευεργεσία να επιστρέψει και να ευχαριστήσει τον Κύριο. Και αυτός, κατά την ευαγγελική μαρτυρία, ήταν Σαμαρείτης. Άπιστος δηλαδή και εχθρός του εκλεκτού λαού των Ιουδαίων. Άπιστος αλλά ευγνώμων. Πάλι σε δίλλημα μας βάζει ο Κύριος, πάλι μας προβληματίζει για το πώς πρέπει καθημερινά να διάγουμε.

Ένας ευγνώμων άπιστος, ευαρέστησε περισσότερο τον Θεό, από εννέα πιστούς, που δεν ήξεραν όμως να ευχαριστήσουν τον Θεό. Άραγε δεν φτάνει μόνο κάποιος να πιστεύει στον Θεό, αλλά πρέπει να συμπεριφέρεται και με ευγνωμοσύνη και ευχαριστία προς Αυτόν. Και μόνο να δοξάζει κάποιος τον Θεό καθημερινά, που με την δοξολογία του αυτή, μαρτυρεί ταυτόχρονα την εμπιστοσύνη του στον Θεό, είναι δυνατόν να ευαρεστήσει το ουράνιο Πατέρα.

Η δοξολογία και η ευχαριστία στον Θεό, είναι δείγμα ασφαλούς και υγιούς ψυχοπνευματικής κατάστασης του ανθρώπου. Όποιος ευγνωμονεί και ευχαριστεί τον Θεό σε καθημερινή βάση, για όλα όσα η μεγαλοσύνη Του προσφέρει, προκόπτει κατά Θεόν και βάζει ισχυρά θεμέλια στην πνευματική του υπόσταση. Ο άνθρωπος που ζει με ευχαριστία και όχι με γογγυσμό, έχει αποκτήσει διάκριση και διόραση μέσα στην ψυχή του, αντιλαμβάνεται πως τα πάντα άγονται και φέρονται από τον Θεό, ηρεμεί, αγαλλιάζει, επαναπαύεται και προχωρεί στην ζωή με ψηλά το κεφάλι και ποτέ κατηφής. Έλεγε ο πνευματικός πατέρας του π. Παΐσίου, ό γέροντας Τύχων: «το κύριε ελέησον, εκατό δραχμές, το δόξα τω Θεώ, χίλιες δραχμές».

Hδική μας λέπρα, οι αμαρτίες μας, η έπαρσή μας, η οίησή μας, η κατάκριση του άλλου, βαραίνουν τις καρδιές μας, θολώνουν το μάτι της ψυχής μας, σκοτίζουν την ευθυκρισία του νου μας και έτσι δεν βλέπουμε την αληθινή διάσταση των πραγμάτων και ποιος είναι πίσω από όλα, ποιος αληθινά κινεί τα νήματα της ιστορίας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εξέλθει από την καρδιά μας, δοξολογικός αναστεναγμός. Η αμαρτία και τα πάθη μας κάνουν να εντοπίζουμε μόνο την αρνητική πλευρά των πραγμάτων, να επικεντρωνόμαστε στην πρόσκαιρη ερμηνεία της ζωής, και έτσι περνάει ανέπαφα δίπλα μας, χωρίς να μας αγγίζει καθόλου, η αλήθεια της αιωνιότητας.

Ας προσέξουμε, αγαπητοί αδελφοί, ας προσέξουμε την σημερινή Ευαγγελική περικοπή και το μήνυμα που πρέπει να κρατήσουμε, φεύγοντας από εδώ. Ας θυμόμαστε σε κάθε στιγμή της ημέρας, σε κάθε περίσταση της ζωής μας, θετική ή αρνητική, ειδικά στις αρνητικές περιστάσεις, ας θυμόμαστε να αποδίδουμε την δόξα και την ευχαριστία στον μεγάλο Θεό, που στέκεται εκεί ψηλά στον θρόνο της μεγαλοσύνης Του και με πολύ ευγένεια, διάκριση, ταπείνωση και αγάπη υπομένει όλες τις προσβολές που του κάνουμε. Υπομένει την άγνοια που επιδεικνύουμε για την πρόνοιά Του, αναμένοντας τον δικό μας δοξολογικό αναστεναγμό, ώστε να μας καταστήσει κοινωνούς και μετόχους της μυστικής και ουράνιας Βασιλείας Του. Αμήν.